"Воблачны атлас": гульня ў класікі

«Воблачны атлас» - адзін з тых фільмаў, прапусціўшы пачатак якога, можна з лёгкасцю выкрэсліваць усе гадзіны жыцця, што вы правялі перад экранам. У гэтым фільме такіх гадзін ажно тры. Кампазіцыя «Воблачны атласа» выбудаваная падобна структуры дрэва - хітра і мудрагеліста (часам нават занадта). Пачынаецца ўсё з кончыкаў быццам бы самастойных і розных па ўзросце галін (6 гісторый з розных эпох). З іх сюжэт з паскарэннем бяжыць па шчыльна перавітым паміж сабой драўняным валокнах, якія ўтвараюць ў выніку магутны ствол. А яго карані, у сваю чаргу, сыходзяць у што-то ўжо зусім метафізічнае.

У самай ранняй гісторыі дзеянне разгортваецца ў сярэдзіне XIX стагоддзя. Малады адвакат (Джым Стерджесс) аказваецца на караблі з карыслівым доктарам і беглым рабом. Гісторыя з пачатку XX стагоддзя распавядае пра маладога кампазытара (Бэн Уишоу), дрыгатліва кахаючым мастацтва і мужчыну. У 70-х нашчадкавая журналістка (Хал Бэры) расследуе цёмная справа аб адносінах паміж паліўнымі карпарацыямі. У нашы дні старэнькі выдавец (Джым Броудбент) выпадкова хаваецца ў псіхушцы ад бандытаў. Праз 100 з лішнім гадоў у Неа-Сеуле чалавечы клон (Пэ Дуна) аказваецца ўцягнутая ў рух супраціву. А ўжо ў зусім далёкім будучыні пасля «вялікага крушэння» новы першабытны чалавек (Том Хэнкс) дапамагае больш дасканаламу клану празорцаў адшукаць спосаб выжыць. Аднак «усё ўзаемазвязана», як абвяшчае слоган «Воблачны атласа».

Каб не заблытацца ва ўсім нагрувашчванні сюжэтаў, часоў, ідэй, нораваў і жанраў (тут вам і прыгоды, і меладраматычны раман, і дэтэктыў, і камедыя, і фантастычная антыўтопія з элементамі «Матрыцы») неабходна добрае ўвагу. Адчуваеш сябе гэткім Цэзарам, трымаючы ў розуме мільён дэталяў адразу. Але як бы ні спрабавалі рэжысёры мастацка і плаўна адводзіць гледача з аднаго эпізоду ў іншы, вяртаючы потым у шосты, трэба пастарацца не згубіцца ў гэтых старажытнагрэцкіх тэатральных скокі з маскамі (якіх у кожнага акцёра тут па 5-7). Усе тры гадзіны «Воблачны атлас» гуляе з гледачом у класікі, пакуль не складзецца ўвесь паззл клетак.

Але пры ўсіх гэтых скачках і кульбіты класікі застаюцца гульнёй дзіцячай, і Тыквер з Вачоўскі ужо занадта прытрымліваюцца ўзроставага абмежавання. З дотошностью нянек яны разжоўваюць увесь матэрыял да нейкай вадкай наіўнасці, што застаецца ўсяго толькі праглынуць, не марнуючы энергіі на страваванне. Мабыць, не варта было працаваць над сцэнаром так доўга (цэлых 3 гады). Мала таго, што ён аперуе старымі, як свет, каштоўнасцямі: вера, надзея, любоў, свабода, справядлівасць, барацьба з сістэмай яшчэ часоў Макіявелі, калі сіла вышэй за маралі, - так яшчэ і рэжысёры, выцягнуўшы на паверхню ўсё закладзенае на глыбіні, ня пакідаюць шанцу падумаць пра вечнае, пакапацца ў сабе, нарэшце.

Зняты па аднайменным бэстсэлеры Дэвіда Мітчэла самы дарагі незалежны фільм (рэжысёрам прыйшлося прадаваць уласныя дома, каб наскрэбці $ 100млн для бюджэту) захлынаецца ва ўласных амбіцыях. У выхлапе застаецца толькі выдатная праца грымёраў і акцёраў, арганічна вжившихся ў разномастные вобразы. Адна Хал Бэры ў ролі габрэйкі чаго варта!

Тварэнне Тыквера-Вачоўскі - кіно абсалютна масавае. Яго сапраўды прыемна глядзець. Яно пакідае пазітыўную ўсмешку на вуснах, не абцяжарвае сэрца (хоць і розум таксама), малюе нашы дні камічна, гаворачы сам аптымізм. «Атлас» ня кідае гледача ў нетры будызму або якой-небудзь іншай рэлігіі, нягледзячы на ​​тое, што ўвесь сюжэт пабудаваны на рэінкарнацыю і дагматах накшталт «усе ўчынкі вернуцца сто разоў». Зрэшты, усе рэлігіі каментуе нам адным, як і ўсе гісторыі гэтай кінастужкі.

«Воблачны атлас» нечакана ўвесь час хочацца параўноўваць з «Аватарам», які ў свой час відовішчнасцю даводзіў гледача да экзальтацыі. Аднак жа і «Аватару» чагосьці не хапіла да галоўнага Оскара. А адной прыгожай карцінкай не купіш кінаакадэмікаў і крытыкаў. Хоць апошніх у «Воблачны атласе» прынята скідаць з балкона.

І не забудзьцеся паглядзець тытры!

Відэа.

Падзяліцеся З Сябрамі
Папярэдні Тэкст
Наступная Артыкул

Пакіньце Свой Каментар